برخى از اين عناوين به قرار زير است : لَطْم ، لدم ، قلق ، هلع ، جزع ، بكاء ، نوح ، ندبه ، صيحة ، صرخه ، حزن ، تفجّع ، تألّم ، مجروح شدن پلك چشم ، هيجان ، چاك دادن گريبان و غير آن . جزع به معنى بىتابى است ، يعنى انسان در اثر مصيبت كنترل خود را از دست بدهد و تاب نياورد و كارهايى انجام دهد كه اگر تاب مىآورد آن كارها را انجام نمىداد . لطم يعنى به صورت سيلى زدن . لدم يعنى بر صورت و سينه كوفتن تا خون جارى شود . قلق يعنى مضطرب شدن و در كنترل نبودن كه در چنين حالتى هر اتفاقى ممكن است براى انسان بيفتد . هلع به معنى جزع و بىتحملى است . صيحه يعنى شيون بلند . صرخه يعنى صيحه بلند . همانطور كه مشاهده مىكنيد اين عناوين با حفظ نفس وجان سازش ندارد . اگر اضرار به نفس در عزاى مظلوم حرام باشد هيچ گاه نبايد در اين مصيبت بىتاب شد به حدى كه انسان به اضطراب افتاده و هيجان زده شده وافعالش از تحت كنترل او خارج شود . البته اين بدان معنى نيست كه هر كسى به هر گونه كه مضطرب شد و خونى از خود جارى كرد واقعا عزادارى كرده باشد و كار او از شعائر حسينى محسوب شود ، بلكه بايد شرائطى كه تاكنون مطرح شد در آن رعايت شود كه از آن جمله دلالت عرفى اين عمل بر عزاى سالار شهيدان وعدم انطباق عنوان حرام بر آن است .